Doodslag in Lent: twaalf jaar cel en tbs met dwangverpleging voor doden voormalige partner

Doodslag in Lent: twaalf jaar cel en tbs met dwangverpleging voor doden voormalige partner

Gelderland

Een 52-jarige man uit Lent moet twaalf jaar de gevangenis in voor het doden van zijn voormalige partner. Daarnaast krijgt hij tbs met dwangverpleging, waarvan de duur niet wettelijk is gemaximeerd. De vrouw overleed op 3 oktober 2025 in het ziekenhuis, een dag nadat zij op straat met 25 messteken was verwond. De Rechtbank Gelderland deed op 11 november 2026 uitspraak en sprak de man vrij van moord. Voor die zwaardere juridische kwalificatie vond de rechtbank onvoldoende bewijs voor voorbedachte raad.

De zaak heeft een voorgeschiedenis van geweld en spanningen binnen het gezin. De man werd ook veroordeeld voor de mishandeling van zijn partner, de bedreiging van hun oudste zoon en het weigeren van een bevolen onderzoek naar alcohol- en drugsgebruik. De combinatie van de eerdere incidenten, de relatiebreuk en de psychische problematiek van de verdachte speelt een belangrijke rol in de strafmotivering. Dat blijkt uit het volledige vonnis van de Rechtbank Gelderland, ECLI:NL:RBGEL:2026:8715 en de officiële toelichting van de rechtbank.

Eerdere mishandeling en bedreiging

De gebeurtenissen die aan het dodelijke geweld voorafgingen, speelden zich af in september 2025. In de nacht van 21 september ontstond thuis een ernstige ruzie. De man greep zijn partner bij de keel en kneep daarin. Ook bedreigde hij hun oudste zoon. Volgens diens verklaring zei zijn vader onder meer: ‘Ik leg je morgen wel om’. De rechtbank stelde vast dat de verklaringen van moeder en zoon elkaar op belangrijke onderdelen ondersteunden. Ook een andere getuige had die nacht geschreeuw gehoord en zag dat de vrouw haar kapotte ketting zocht.

De politie hield de man die nacht aan. Omdat er aanwijzingen waren voor alcohol- en drugsgebruik, kreeg hij het bevel mee te werken aan een onderzoek van uitgeademde lucht of speeksel. Hij weigerde dat, ook nadat hij op de gevolgen was gewezen. De rechtbank achtte de mishandeling, bedreiging en het niet voldoen aan het ambtelijke bevel alle drie bewezen. Volgens de rechters pasten de incidenten in een patroon van langdurige spanningen binnen het gezin, waarbij het middelengebruik van de man een rol speelde. Voor de vrouw vormden de gebeurtenissen de definitieve aanleiding om de scheiding in gang te zetten, aldus de rechtbank in de bewijsbeoordeling van het vonnis.

Dodelijk steekincident op straat

Op 2 oktober 2025, rond 22.40 uur, kreeg de politie een melding van een steekincident in Lent. Een buurtbewoner was na het horen van geschreeuw naar buiten gegaan en zag een man met een groot mes stekende bewegingen maken. Hij herkende zowel het slachtoffer als de verdachte. De vrouw werd met ernstige verwondingen naar het ziekenhuis gebracht, maar overleed daar op 3 oktober.

Uit het forensisch onderzoek kwamen 25 steekverwondingen naar voren. Deze bevonden zich voornamelijk aan de borstkas, buik, flanken en rug. Sommige verwondingen waren maximaal zestien centimeter diep. De rechtbank stelde vast dat de vrouw overleed door bloedverlies en functiestoornissen van het hart, de longen en de ademhaling als gevolg van het letsel. Ook camerabeelden, verklaringen van andere getuigen en een verwonding aan het been van de verdachte speelden een rol bij het vaststellen van zijn betrokkenheid. De man verklaarde dat hij zich het incident niet kon herinneren, maar sloot niet uit dat hij degene was geweest die het geweld had gepleegd. In het vonnis beschrijft de rechtbank hoe de verschillende bewijsmiddelen elkaar ondersteunen.

Waarom geen moord?

Een belangrijk onderdeel van de uitspraak is het onderscheid tussen moord en doodslag. Voor moord moet niet alleen bewezen worden dat iemand opzettelijk een ander heeft gedood. Ook moet sprake zijn van voorbedachte raad: de verdachte moet voldoende gelegenheid hebben gehad om over zijn voorgenomen daad na te denken en zich rekenschap te geven van de gevolgen.

De officier van justitie had een gevangenisstraf van vijftien jaar geëist en ging uit van moord. De rechtbank onderzocht daarom nauwkeurig wat de man in de uren voor het steekincident had gedaan. Rond 21.30 uur vertelde hij bij bekenden dat hij met zijn voormalige partner wilde praten. Om 21.58 uur was hij op camerabeelden te zien bij een supermarkt, waar hij meerdere blikken bier kocht. Daarna was hij 39 minuten buiten het zicht van de beschikbare camera’s.

Die periode bood volgens de rechtbank op zichzelf gelegenheid tot beraad. Toch ontbrak objectief bewijs over wat de verdachte in die tijd had gedaan of gedacht. Ook het feit dat hij een mes bij zich droeg, was onvoldoende om een vooraf beraamd plan aan te nemen. De man verklaarde dat hij het mes eerder die dag bij het vissen had gebruikt. De rechtbank vond die verklaring niet onaannemelijk en kon niet vaststellen dat hij het mes speciaal had meegenomen om zijn voormalige partner te doden.

Daarom volgde vrijspraak voor moord. De rechtbank achtte wel bewezen dat de man zijn voormalige partner opzettelijk van het leven had beroofd. Juridisch is daarmee sprake van doodslag, zoals bedoeld in artikel 287 van het Wetboek van Strafrecht. De motivering van deze beslissing staat uitgebreid beschreven in de overwegingen over voorbedachte raad in het vonnis.

Psychische problematiek speelde mee bij de straf

Bij het bepalen van de straf keek de rechtbank ook naar de psychische en verstandelijke gesteldheid van de verdachte. Uit de Pro Justitia-rapportage van 28 september 2026 kwamen onder meer een licht verstandelijke beperking, een persoonlijkheidsstoornis met antisociale en narcistische kenmerken, een psychotische stoornis door middelengebruik en ernstige problemen met alcohol en cocaïne naar voren.

Volgens de gedragsdeskundigen beïnvloedden deze problemen zijn gedragskeuzes. De combinatie van beperkte intellectuele en emotionele vermogens, middelengebruik, slaaptekort en paranoïde denkbeelden speelde volgens hun onderzoek een rol bij de escalatie. De deskundigen adviseerden daarom de strafbare feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. De rechtbank nam dat advies over. Dat betekent niet dat hij ontoerekeningsvatbaar werd verklaard: de rechtbank stelde uitdrukkelijk vast dat hij strafbaar is. De psychische problematiek werkte mee in de beoordeling van de strafmaat en de noodzaak van behandeling, zoals blijkt uit de gedragskundige overwegingen van de rechtbank.

Twaalf jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging

De rechtbank legde twaalf jaar gevangenisstraf op. Bij de afweging woog de verminderde toerekeningsvatbaarheid strafmatigend, maar daar stonden de ernst van het geweld, de eerdere mishandeling en bedreiging en de gevolgen voor de nabestaanden tegenover. Ook de proceshouding van de verdachte speelde een rol. Hij bleef verklaren dat hij zich niets van het steekincident herinnerde. Deskundigen vonden een volledig geheugenverlies echter niet aannemelijk, omdat daarvoor geen medische of neurologische verklaring bestond.

Naast de gevangenisstraf krijgt de man tbs met dwangverpleging. De deskundigen schatten het risico op nieuwe geweldsdelicten in de omgang met naasten hoog in wanneer hij zonder adequate behandeling en begeleiding naar de samenleving zou terugkeren. De rechtbank vindt daarom een langdurig forensisch behandeltraject noodzakelijk. Omdat doodslag in deze zaak onder de wettelijke categorie van ernstige geweldsmisdrijven valt, is de tbs op grond van artikel 38e van het Wetboek van Strafrecht niet gemaximeerd in duur.

Ook legde de rechtbank een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht op. Daarmee kan na de gevangenisstraf en tbs-behandeling aanvullend toezicht worden geregeld als dat noodzakelijk blijkt. De concrete voorwaarden worden pas tegen het einde van de tbs-maatregel beoordeeld. De rechtbank baseerde deze beslissing mede op het hoge risico op herhaling en de verwachting dat langdurige begeleiding nodig blijft. De strafmotivering en de opgelegde maatregelen zijn opgenomen in het zevende onderdeel van het vonnis.

Ruim 106.000 euro voor nabestaanden

De rechtbank behandelde ook de schadevergoedingsvorderingen van de nabestaanden. De twee zonen krijgen ieder 20.000 euro affectieschade. Eén van hen ontvangt daarnaast 25.000 euro shockschade en 1.500 euro wegens de eerdere bedreiging door zijn vader. De ouders van het slachtoffer krijgen ieder 17.500 euro affectieschade.

Verder zijn verschillende kosten voor de uitvaart, een ashanger, reiskosten en kleding en een bril toegewezen. De bedragen zijn per nabestaande vastgesteld en worden vermeerderd met wettelijke rente. Niet alle gevorderde schade is toegekend. Voor verschillende aanvullende medische kosten en andere schadeposten ontbrak voldoende onderbouwing. De nabestaanden kunnen die onderdelen eventueel nog aan de burgerlijke rechter voorleggen.

Het totaal van de toegewezen schadevergoedingen bedraagt 106.270,12 euro. Dit bedrag is gebaseerd op de afzonderlijke bedragen die in het dictum van het vonnis zijn opgenomen. De beoordeling van de civiele vorderingen en de uiteindelijke schadevergoedingen is terug te vinden in onderdeel 8 van de uitspraak.

Uitspraak in eerste aanleg

De uitspraak werd op 11 november 2026 gedaan door de meervoudige strafkamer van de Rechtbank Gelderland in Arnhem. Het betreft een uitspraak in eerste aanleg. Of hoger beroep wordt ingesteld, blijkt niet uit de gepubliceerde uitspraak.

De zaak laat zien hoe belangrijk het juridische onderscheid tussen moord en doodslag is. Hoewel de rechtbank vaststelde dat de man zijn voormalige partner opzettelijk om het leven bracht, kon niet worden bewezen dat hij vooraf een besluit had genomen en met voorbedachte raad handelde. Tegelijkertijd onderstreept de uitspraak dat verminderde toerekeningsvatbaarheid niet automatisch betekent dat een verdachte aan straf ontsnapt. In deze zaak volgden twaalf jaar gevangenisstraf en een langdurig behandeltraject met dwangverpleging.

Bronnen: De berichtgeving is gebaseerd op de officiële uitspraak van de Rechtbank Gelderland, de rechterlijke toelichting van 11 november 2026 en aanvullende berichtgeving van het ANP, gepubliceerd door het Reformatorisch Dagblad.

Redactie Gelderland Magazine. De oorspronkelijke rechterlijke toelichting is afkomstig van de Rechtbank Gelderland. De individuele opsteller van die toelichting is niet vermeld.

Heeft u een foutje gezien of beschikt u over aanvullende informatie? Neem dan contact met ons op.

Weergaven: 27